We stopten bij een plas. Wat hebben kinderen aan wat tijd buiten?
Jij had een rondje door het park gepland. Voor je kind zijn een struik, drie bladeren en een vogel misschien al een heel uitje.
Stel je voor dat jullie eindelijk in het park zijn. De bank is maar vijftig meter verderop, de thee in je thermosfles is nog warm en het is prima weer voor een stevige wandeling. Je kind zet vijf stappen en hurkt neer.
‘Hier woont iemand.’
Het wijst onder een struik. Jij ziet twee bladeren en een zakdoekje. Je kind zag een vogel verdwijnen. Jullie wachten. Niets. Dan beweegt de tak en draait je kind zich zo voorzichtig naar je toe alsof er een draak onder ligt te slapen. De thee kan wachten. Kennelijk zijn jullie al op de plaats van bestemming, zonder ook maar in de buurt van die bank te komen.
In het parkverhaal gaat het ook zo, van de ene kleine ontdekking naar de andere. Een vogel, wat vissen in het water, geritsel tussen de bladeren. Elk moment kan een idee geven om samen buiten te spelen. De bronnen over bewegen en veilig buitenspelen staan aan het eind.
Een wandeling kan tien meter lang zijn
Blijf ook staan als je kind stopt bij een blad. ‘Hoorde je het knisperen? Zullen we dat andere proberen?’ Wacht even op het antwoord. Misschien wijst je kind naar een tak of rent het dwars door de bladeren. Allebei kunnen een spel worden. Op de terugweg kunnen jullie zien welke bladeren er nog liggen en welke zijn weggewaaid. Een vertrouwde plek heeft een voordeel. Je kind weet waar het moet kijken en merkt misschien dat hetzelfde blad verkleurd is of de plas weg is. Zo'n plek kan ook leuk zijn op een gewone dag waarop niemand zin heeft om een uitje te regelen.
Een overzicht van onderzoeken in de kinderopvang laat zien dat buitenspelen kansen biedt om te bewegen. De kinderen bewogen slechts een deel van hun tijd buiten flink door. De Wereldgezondheidsorganisatie raadt aan beweging voor jonge kinderen over de dag te verspreiden. Rennen, balanceren op een laag randje en bij de struik blijven staan passen allemaal in hetzelfde uitje. Later kan er nog meer beweging zijn, met dansen in de keuken of tikkertje op de gang.
Kijk wat je kind zelf wil proberen
Een tweejarige stapt misschien steeds weer in dezelfde ondiepe plas. Een ouder kind loopt er misschien omheen om te zien aan welke kant het water het hoogst opspat. Geef ruimte om te proberen waar je de grond goed kunt zien en het veilig is. Blijf pal naast je kind op gladde oevers en in de buurt van verkeer of open water. Wijs van tevoren aan tot waar het mag gaan. Wil je kind liever op één plek blijven, dan kunnen jullie om de beurt vertellen wat jullie horen. Dat kan ook vanaf een bankje.
Kies op de speelplaats toestellen die bij de leeftijd van je kind passen. Bekijk de toestellen en de ondergrond en let op hoe je kind zich redt. ‘Ik ben hier als je mijn hand wilt’ kan genoeg zijn bij een laag, veilig opstapje. Bij de vijver kies jij waar jullie samen naar de vissen kijken.
Een kort rondje telt ook
Stop op weg naar huis eens vijf minuten. Kies een veilige, overzichtelijke plek om te bewegen, of bekijk de volgende dag dezelfde boom. Wat is eruit gevallen? Een gewoon blad langs de stoep kan al iets opleveren om samen te doen. Als er geen ruimte is om te rennen, volg je gewoon de vinger van je kind en kijk je wat het ontdekt heeft.
Als regen of vermoeidheid jullie eerder naar huis stuurt, kies dan nog één ding om te bekijken en ga op weg naar droge sokken. Je kind weet waarschijnlijk nog welke plas de spatwedstrijd won lang nadat het is vergeten hoelang jullie er waren.
Wat je mee kunt nemen
Bronnen, als je meer wilt lezen
Deze onderzoeken en professionele bronnen vormen de basis voor dit artikel.
- WHO – Physical activity, sedentary behaviour and sleep for children under 5
- Truelove és munkatársai – Physical activity during outdoor play in childcare
- U.S. Consumer Product Safety Commission – Public Playground Safety Handbook
De gelinkte bronnen zijn in het Engels.
Ken je iemand die hier iets aan kan hebben?
Stuur het door naar een andere ouder. Een beetje steun kan verschil maken.

