Czy siusiu już poleciało? Nauka nocnika bez pośpiechu
Miś już wypróbował nocnik, a dziecko wolałoby wrócić do pociągu. Po czym poznać, że jest gotowe na następny krok?
Wyobraź sobie nocnik, który od tygodnia stoi w kącie łazienki. Najczęściej korzysta z niego Miś, a raz służył za garaż dla dwóch autek. Dziś dziecko przerywa zabawę, patrzy w dół na spodnie i mówi „Robię siusiu”.
Idziesz po nocnik. Kiedy wracasz, liczy się już tylko to, gdzie zniknął niebieski wagon. Dziecko siada na chwilę, po czym wstaje. Niebieski wagon ma swój rozkład jazdy. Zostajesz na podłodze łazienki z suchymi spodniami w ręku i zastanawiasz się, czy to się liczy jako ćwiczenie. Na pewno liczy się jako całkiem sporo chodzenia z pokoju do pokoju.
W opowieści wszystko zaczyna się, gdy dziecko zauważa sygnał z własnego ciała. Siada na chwilę i dostaje pomoc przy dalszych krokach. Możecie spróbować w domu i nadal pozwolić pociągowi wrócić na tory. Zalecenia dotyczące zdrowia dzieci, na których opierają się te pomysły, są na końcu.
Zwracaj uwagę na sygnał
Dziecko może zauważyć mokrą pieluchę, odejść w ustronne miejsce przed zrobieniem kupy albo od czasu do czasu uprzedzić cię, że chce siusiu lub kupę. Pomaga, jeśli potrafi siedzieć stabilnie, wykonać prostą prośbę i łatwo zsunąć ubranie. Te umiejętności mogą pojawiać się w różnych momentach. Nieraz jedną zauważysz znacznie wcześniej niż pozostałe. Czasem dostrzeżesz sygnał, zanim dziecko będzie umiało go nazwać. Powiedz, co widzisz, i zaproponuj próbę. Jeśli dziecko odmówi, zostaw nocnik w zasięgu i wróćcie do swoich zajęć. Możecie spróbować później, może gdy pociąg wjedzie na stację.
Na „Robię siusiu” możesz odpowiedzieć „Czujesz, że chce ci się siusiu”. Następnym razem dziecko może powiedzieć trochę wcześniej. Wybierzcie spokojny moment na początek. Gdy autobus już podjeżdża, a ty wciąż szukasz kluczy, mało jest czasu na zmianę ubrania i wycieranie podłogi.
Krótko i wygodnie
Spróbujcie po przebudzeniu albo gdy dziecko powie, że potrzebuje. Na nocniku stopy powinny sięgać podłogi. Przy korzystaniu z dużej toalety może pomóc nakładka i stabilny podnóżek, o który dziecko oprze stopy. Na początku może usiąść w ubraniu. Zapytaj, czy ma ochotę posiedzieć chwilkę. Jeśli chce wstać, skończcie próbę i wróćcie do niej kiedy indziej.
Powiedz, co widzisz. „Udało ci się powiedzieć i razem tu dotarliśmy”. Gdy nic nie leci, nadal możecie skończyć, pomóc dziecku się ubrać i umyć ręce. Dwulatek może jeszcze potrzebować sporej pomocy ze spodniami i podcieraniem. Starsze dziecko może wybrać, co zrobi samodzielnie, a ty zostań obok, by pomóc i sprawdzić, czy dobrze się wytarło.
Przy wpadce wystarczy posprzątać
„Spodnie są mokre. Przyniosę suche”. Przy pojedynczej wpadce tyle wystarczy. Jeśli każda próba kończy się walką, zróbcie przerwę i wróćcie, kiedy dziecko chętniej spróbuje. Suche noce to osobny etap, który często przychodzi później. Dobry dzień z nocnikiem mało mówi o tym, co stanie się w środku nocy.
Twardy lub bolesny stolec albo częste wstrzymywanie wypróżnienia mogą utrudnić naukę korzystania z toalety. Poproś o pomoc specjalistę opiekującego się dzieckiem, jeśli sytuacja się powtarza lub dziecko unika toalety, bo boli. Im wcześniej zauważysz ten wzorzec, tym szybciej możecie omówić, co pozwoli dziecku poczuć się wygodniej.
Co zabrać ze sobą
Źródła, jeśli chcesz poczytać więcej
Artykuł powstał na podstawie tych badań i materiałów specjalistycznych.
- Canadian Paediatric Society – Toilet learning
- Raising Children Network (Australia) – Toilet training
- NHS – Constipation in children
Podane źródła są w języku angielskim.
Znasz kogoś, komu to się przyda?
Prześlij innemu rodzicowi. Nawet odrobina wsparcia może wiele zmienić.

