Wróć do artykułów
ŻYCIE Z MAŁYMI DZIEĆMI

Tylko troszeczkę! Pierwsze strzyżenie krok po kroku

Peleryna drapie, grzebień się zacina, a na podłodze leży kosmyk. Tak może wyglądać pierwsze strzyżenie z perspektywy fotela.

3 min czytania

Wyobraź sobie, że przy śniadaniu dziecko już trzeci raz zdmuchuje grzywkę z oczu. Zanim skończy grzankę, znajdujesz grzebień i stawiasz lustro przed krzesłem. Dziecko chętnie się wspina. A potem widzi pelerynę.

„Po co to?”

Zanim zdążysz odpowiedzieć, dziecko drapie się po szyi. Nie został jeszcze ścięty ani jeden włos, a dziecko jest pewne, że pod peleryną siedzą co najmniej trzy jeże. Zdejmujesz pelerynę i w lustrze znów wszystko wygląda dobrze. Aż grzebień się zacina. Grzywka natychmiast spada tam, gdzie była, a jeże najwyraźniej wciąż czekają na wyjaśnienie.

W opowieści mama pokazuje dziecku narzędzia. Kiedy dziecko jest niepewne, robią przerwę. Podczas prawdziwego strzyżenia warto ustalić, które z nowych doznań jest kłopotliwe. Na końcu znajdziesz poradniki terapii zajęciowej dla dzieci, na których opierają się te pomysły.

Spróbujcie tego, co dziś wydaje się możliwe

Pobawcie się we fryzjera w dniu, kiedy nikt nie musi się strzyc. Połóżcie ręcznik na ramionach pluszaka i przeczeszcie mu futerko. Udawaj cięcie palcami, a prawdziwe nożyczki odłóż w bezpieczne miejsce. „Najpierw czeszę, potem robię małe ciach i zgarniam ścięte włosy”. Starsze dziecko może chcieć najpierw zobaczyć fotel u fryzjera albo zapytać, jakich narzędzi użyje. Jeśli ma ochotę popatrzeć, obserwowanie strzyżenia starszego rodzeństwa może oswoić kolejne kroki. Jeśli za pierwszym razem udaje się tylko chwilę poczesać, skończcie, póki dziecko jeszcze dobrze to znosi. Do fotela możecie wrócić później lub innego dnia. Przed kolejną wizytą powiedz osobie, która będzie strzyc, co się sprawdziło. Drobiazg, taki jak usuwanie włosów po każdym cięciu, łatwiej ustalić zawczasu.

Zwróć uwagę, kiedy dziecko się odsuwa. Niektórym przeszkadzają włosy łaskoczące w kark, innym kropelki ze spryskiwacza albo hałas maszynki. Miękki ręcznik może być wygodniejszy od drapiącej peleryny. Jeśli problemem jest maszynka, wcześniej omówcie inne możliwości z fryzjerem. Jeśli grzebień ciągnie, zwolnij i znajdź miejsce, w którym się zaczepił.

Ustalcie znak na zatrzymanie

„Kiedy podniesiesz rękę, odłożę grzebień”. Przećwiczcie to przed strzyżeniem i zatrzymaj się, gdy dziecko da znak. Powiedz o tym także osobie, która strzyże. W kilku słowach zapowiedz, co zrobisz. „Teraz przeczeszę włosy koło ucha” może wystarczyć dwulatkowi. Starsze dziecko może chcieć najpierw zobaczyć to miejsce w lustrze.

Używaj ostrych narzędzi tylko wtedy, gdy dziecko może bezpiecznie siedzieć bez ruchu. Jeśli się odwraca, zrywa z krzesła lub płacze, odłóż narzędzia w bezpieczne miejsce i zróbcie przerwę. Na dziś może wystarczyć mała próba. Jeśli różne czynności pielęgnacyjne regularnie powodują silny dyskomfort, zapytaj specjalistę opiekującego się dzieckiem, jakie indywidualne wsparcie jest dostępne.

Niech zakończenie też będzie znajome

Zgarnijcie ścięte włosy miękką ściereczką i popatrzcie razem w lustro. Zapytaj, co było przyjemne, a co wydawało się dziwne. Nawet krótka odpowiedź może się przydać następnym razem. Każdą wizytę możecie kończyć tym samym krótkim rytuałem, niezależnie od tego, czy skróciliście całą grzywkę, czy tylko udało się wygodnie usiąść w fotelu. Już samo zwrócenie uwagi na sygnał dziecka jest czymś, co warto zabrać z tej wizyty.

Co zabrać ze sobą

Źródła, jeśli chcesz poczytać więcej

Artykuł powstał na podstawie tych badań i materiałów specjalistycznych.

  1. Humber Teaching NHS Foundation Trust – Hair care, washing, cutting and brushing
  2. University Hospitals Dorset – Haircuts, children's therapy guidance
  3. West Suffolk NHS – Hair Care

Podane źródła są w języku angielskim.

Znasz kogoś, komu to się przyda?

Prześlij innemu rodzicowi. Nawet odrobina wsparcia może wiele zmienić.

Wróć do artykułów Dobrze, że tu jesteś.