Wróć do artykułów
ŻYCIE Z MAŁYMI DZIEĆMI

Ja to zrobię! Mycie zębów w dwóch aktach

Dziecko ma już szczoteczkę. Tobie zależy, żeby kolej przyszła też na zęby z tyłu. Jak pomieścić obie rzeczy?

3 min czytania

Wyobraź sobie, że stoicie w piżamach przy umywalce. Dziecko chwyta szczoteczkę, spogląda w lustro i robi poważną minę kogoś, kto właśnie dostał klucze do gabinetu dentystycznego. Przejeżdża szczoteczką po przednich zębach. I jeszcze raz. „Gotowe!”

„A te z tyłu?”

Usta się zamykają, a szczoteczka zostaje w dłoni. W lustrze widzisz dumę z samodzielnego mycia. Myślisz, że tylne zęby też jadły kolację. Chyba trzeba będzie się umówić na wizytę, żeby dostać się tam ze szczoteczką.

W opowieści dziecko próbuje myć zęby, a potem mama mu pomaga. Dwie role podczas jednego mycia. Zalecenia stomatologiczne, które stoją za tymi pomysłami, są na końcu artykułu.

Rozdzielcie role przed rozpoczęciem

„Najpierw myjesz ty, a potem ja umyję też zęby z tyłu”. Powiedz to, zanim podasz szczoteczkę. U dwulatka pierwszy akt może trwać dwa ruchy szczoteczki. Starsze dziecko może pokazać ci wewnętrzne strony zębów i powierzchnie, którymi gryzie. Dorosły może dokończyć, sprawdzając i myjąc miejsca, do których małym dłoniom wciąż trudno dotrzeć. Zachowajcie tę samą kolejność, żeby dziecko wiedziało, kiedy znowu będzie jego kolej. Jeśli najtrudniej oddać szczoteczkę, ustalcie jasny znak zmiany. „Gdy skończysz z przodu, połóż rączkę szczoteczki na mojej dłoni”. Niektóre dzieci lubią patrzeć w lustro, żeby zobaczyć, czyja teraz kolej. Używajcie tego samego znaku przez kilka wieczorów i zobaczcie, czy dziecko zacznie się go spodziewać.

Mała główka z miękkim włosiem ułatwia dotarcie do tylnych zębów. Znajdź pozycję, w której dobrze widzisz wnętrze ust, a głowa dziecka ma wygodne podparcie. Myj zęby w ustalonej kolejności, żeby dotrzeć do każdej powierzchni. Myjcie je dwa razy dziennie pastą z fluorem, od pojawienia się pierwszego zęba mlecznego. Wieczorem zróbcie to po ostatnim posiłku lub przekąsce. Po swojej kolejce możesz pozwolić dziecku odłożyć szczoteczkę do kubka.

To ty nakładaj pastę

Zalecenia dentystyczne przewidują małą ilość pasty z fluorem dla małych dzieci. Wiek przejścia od cienkiej smugi wielkości ziarnka ryżu do porcji wielkości ziarnka grochu różni się zależnie od regionu. Europejskie wytyczne stomatologii dziecięcej wskazują porcję wielkości ziarnka grochu od ukończenia dwóch lat, a amerykańskie od ukończenia trzech lat. Kieruj się miejscowymi zaleceniami, a gdy masz wątpliwości, zapytaj dentystę dziecka o stężenie fluoru i ilość pasty.

Nałóż pastę i pomóż wypluć nadmiar, gdy dziecko już to potrafi. W opowieści pojawia się płukanie. W domu przy paście z fluorem wystarczy wypluć nadmiar. Bez płukania wodą fluor dłużej pozostaje na zębach. U dziecka, które dopiero uczy się wypluwać, używaj małej ilości podanej w zaleceniach dla jego wieku.

Gdy dziecko zamyka usta, sprawdź, co przeszkadza

Może smak szczypie, włosie jest zbyt szorstkie albo wszystko ciągnie się za długo, gdy dziecko jest zmęczone. Spróbuj zmienić jedną rzecz. „Zacznijmy od miejsca, w którym wczoraj było ci wygodnie”. Dziecko może potrzymać lustro albo dać znać, że potrzebuje przerwy. Jeśli mycie boli lub ciągle jest bardzo trudne, porozmawiaj z dentystą, który opiekuje się dziećmi. Zwróć uwagę, które części ust lub jakie doznania wydają się przeszkadzać.

Co zabrać ze sobą

Źródła, jeśli chcesz poczytać więcej

Artykuł powstał na podstawie tych badań i materiałów specjalistycznych.

  1. European Academy of Paediatric Dentistry – Guidelines on fluoride for caries prevention
  2. American Academy of Pediatric Dentistry – Policy on Use of Fluoride
  3. American Academy of Pediatrics – Fluoride for Children

Podane źródła są w języku angielskim.

Znasz kogoś, komu to się przyda?

Prześlij innemu rodzicowi. Nawet odrobina wsparcia może wiele zmienić.

Wróć do artykułów Dobrze, że tu jesteś.