Wróć do artykułów
ŻYCIE Z MAŁYMI DZIEĆMI

Ja sam! Jak pomóc dziecku się ubrać, nie robiąc wszystkiego za nie

Jedna skarpetka jest na stopie, druga gra w teatrzyku, a wy musicie wyjść. Drobne sposoby na ćwiczenie ubierania i dotarcie za próg.

3 min czytania

Wyobraź sobie poranek przy drzwiach. Torba spakowana, klucze trzymasz w dłoni, a dziecko ma jedną skarpetkę. Druga skarpetka mówi. Podobno jest wężem i chce śniadanie. Kucasz ze spodniami. „Pomóc ci?” „Nie! Ja sam!” Dobrze. Czekasz, podczas gdy dwie stopy próbują zmieścić się w jednej nogawce. Potem pada rozgniewane „Pomóż mi!” Sięgasz do pasa spodni. „Nie TY!”

Ty chcesz wyjść. Dziecko chce być osobą, która sama się ubiera, choć nie opanowało jeszcze wszystkich ruchów. Oba pragnienia są zrozumiałe; żadne nie zakłada drugiej skarpetki. Bierzesz oddech, siadasz obok i mówisz: „Ja przytrzymam otwór. Ty przełóż stopę.” Pojawia się stopa. Przez chwilę ten poranek ma działający plan. Wąż nadal czeka na śniadanie.

Ubieranie wymaga równowagi, ruchów dłoni, rozpoznawania, jak ułożyć ubrania, i pamiętania kolejnych kroków. Chęć samodzielności i potrzeba pomocy mogą występować jednocześnie. Artykuł opiera się na zaleceniach specjalistów; źródła znajdziesz na końcu.

1. Wybierz ubrania łatwiejsze do założenia

Wypróbujcie wygodne spodnie z gumką w pasie i bluzkę z szerokimi otworami. Zaproponuj dwie odpowiednie opcje: „Niebieskie czy zielone spodnie?” Obie powinny pasować do pogody i planów na dzień. Wybór nie musi oznaczać otwarcia całej szafy.

Przy wkładaniu stóp w spodnie lub skarpetki dziecko może siedzieć stabilnie, na przykład na podłodze. „Usiądź obok mnie. Znajdziemy, którędy przechodzi stopa.” Sprawdź też wygodę: jeśli coś drapie albo uciska, zmiana ubrania może pomóc bardziej niż kolejne wyjaśnienie.

2. Zostaw dziecku jeden mały krok

Zamiast przekazywać całe zadanie, wykonaj trudny początek i pozwól dziecku skończyć. Pomóż przełożyć głowę i ręce przez bluzkę, a potem powiedz: „Ty ściągnij ją w dół na brzuszek.” Gdy ten etap stanie się łatwiejszy, dziecko może próbować większej części zadania.

Dwulatkowi to ostatnie pociągnięcie może wystarczyć za ćwiczenie. Pięciolatek może już wkładać bluzkę, ale nadal potrzebować pomocy przy połączeniu zamka błyskawicznego. To przykłady, nie terminy. Pomóż z tym krokiem, który jest trudny dzisiaj: „Ja zacznę, a potem ty pociągniesz?”

3. Daj jedną przydatną wskazówkę

„Ubierz się” zawiera wiele poleceń. Spróbuj po jednym: „Znajdź duży otwór.” Poczekaj, zanim dodasz następne. Obrazek z przodu bluzki może pomóc: „Miś ma być na brzuszku.” Ułóż ubrania w kolejności, w której będą zakładane.

Zauważ, co naprawdę się wydarzyło: „Przełożyłeś stopę!” Jeśli rękaw się skręci, pomóż go wyprostować. Trudny rękaw nie musi stawać się lekcją o tym, że trzeba bardziej się starać.

4. Ćwiczcie poza porannym pośpiechem

Wybierz spokojniejszą chwilę na ćwiczenie z jedną rzeczą, może przed założeniem piżamy. „Chcesz spróbować zdjąć tę bluzkę?” Nie trzeba odgrywać całego poranka. Zdejmowanie ubrań może być łatwiejszym początkiem niż ich zakładanie.

Kiedy naprawdę musicie wyjść, możesz powiedzieć: „Tę część chciałeś zrobić sam. Dziś pomogę, żebyśmy mogli wyjść. Możemy poćwiczyć później.” Obiecaj kolejną próbę tylko wtedy, gdy możesz znaleźć na nią czas. Pomoc w zabiegany poranek nie oznacza, że odtąd wszystko mają robić dorośli.

Trochę pomocy też zostawia miejsce na naukę

Źródła, jeśli chcesz poczytać więcej

Artykuł powstał na podstawie tych badań i materiałów specjalistycznych.

  1. Supporting your child's dressing skills — Bedfordshire and Luton Children's Health (NHS)
  2. Learning to get dressed — Cwm Taf Morgannwg University Health Board
  3. What children wear to early childhood education and care — ACECQA StartingBlocks
  4. Dressing Skills — Warrington and Halton NHS occupational therapy

Podane źródła są w języku angielskim.

Znasz kogoś, komu to się przyda?

Prześlij innemu rodzicowi. Nawet odrobina wsparcia może wiele zmienić.

Wróć do artykułów Dobrze, że tu jesteś.