Stop, to boli! Co robić, gdy zabawa kończy się popychaniem?
Piłka potoczyła się dalej, dwoje dzieci płacze i każde wskazuje kogoś innego. Co zrobić po powstrzymaniu popychania?
Wyobraź sobie, że na placu zabaw piłka nagle przestaje odbijać się od ziemi. Podnosisz wzrok, a twoje dziecko trzyma się za ramię, podczas gdy drugie schyla się po piłkę. Słyszysz dwa zdania naraz.
„Pchnął mnie!” „Tylko zapytałem!”
Piłka toczy się aż do twojej torby. Udało jej się wyjść z kłótni szybciej niż wszystkim innym. Jeszcze zastanawiasz się, z kim rozmawiać najpierw, kiedy dwoje dzieci biegnie po piłkę. Jeśli o ciebie chodzi, może ona chwilę poleżeć przy torbie. Chcesz tylko, żeby przez najbliższe pół minuty żadne kolejne dziecko nie rozcierało obolałego ramienia.
W opowieści o piłce Milo mówi, że go zabolało, i prosi o pomoc. Mama powstrzymuje popychanie i daje mu chwilę. Wspólne toczenie piłki przychodzi później, kiedy Milo jest gotowy. Zalecenia pediatryczne i dotyczące rozwoju dziecka wykorzystane w artykule są na końcu.
Najpierw zatrzymaj popychanie
Podejdź, zostań blisko i dopilnuj, by dzieci znów nie zrobiły sobie krzywdy. „Zatrzymam cię. Popychanie boli”. Sprawdź, jak się czuje popchnięte dziecko. Jeśli coś mu się stało, najpierw się nim zajmij. Przez pierwsze pół minuty wystarczy kilka prostych słów. Piłka może zostać na miejscu, aż oboje będą bezpieczni. Obserwując z bliska, następnym razem możesz w porę zauważyć początek tej samej szarpaniny. Możesz zareagować, póki da się rozmawiać. „Oboje sięgnęliście po piłkę. Połóżmy ją tutaj, a ja posłucham, czego każde z was chce”. Z czasem te słowa staną się bardziej znajome dla obojga.
„Ty też chciałeś się bawić. Możesz zapytać, a jeśli to trudne, pomogę ci”. Możesz usłyszeć, czego chciało drugie dziecko, i jednocześnie trzymać się granicy. Małe dziecko może sięgnąć po zabawkę, zanim znajdzie słowa. Dorosły może powstrzymać popychanie i pokazać inny sposób, kiedy dziecko się uspokoi.
Daj dzieciom dwa proste zdania
Popchnięte dziecko może powiedzieć „Stop, to mnie zabolało!” i pójść do dorosłego. Poćwiczcie też w spokojny dzień. Dziecko, które chce piłkę, może zapytać „Czy ja też mogę ją potoczyć?” Jeśli dla dwulatka to za dużo słów, może wystarczyć „Ja też?”, a dorosły pomoże zrozumieć odpowiedź. Starsze dziecko może znaleźć własne słowa, by zapytać lub zaoferować pomoc.
Jeśli dziecko, które popchnęło, chce naprawić sytuację, może oddać piłkę, przynieść chusteczkę lub zapytać, czy drugie dziecko dobrze się czuje. Niech dziecko, które zostało popchnięte, samo zdecyduje, czy chce już towarzystwa. Przerwa może być dobrym końcem zabawy. Spróbują pobawić się razem innym razem.
Wróćcie do zabawy, kiedy oboje tego chcą
Gdy zrobi się spokojniej, zaproponuj, żeby jedno dziecko potoczyło piłkę, a drugie potoczyło ją z powrotem. Usiądźcie blisko i poczekajcie chwilę między podaniami. Kiedy piłka toczy się w obie strony, łatwo zobaczyć, czyja jest kolej. Następnego dnia możecie tak samo pobawić się w domu miękką piłką, bez rozpoczynania od sprzeczki. Pokaż dziecku, że czekasz na jego znak, zanim potoczysz piłkę z powrotem.
Jeśli któreś nadal potrzebuje przestrzeni, schowajcie piłkę lub wybierzcie osobne zajęcia. Jeśli popychanie lub bicie często prowadzi do urazów, a proste granice nie wystarczają, by wszystkim zapewnić bezpieczeństwo, omów sytuacje ze specjalistą opiekującym się dzieckiem i z osobą z placówki, która je zna. Możesz opisać, co zwykle dzieje się tuż przed tym, gdy ktoś robi sobie krzywdę.
Co zabrać ze sobą
Źródła, jeśli chcesz poczytać więcej
Artykuł powstał na podstawie tych badań i materiałów specjalistycznych.
- American Academy of Pediatrics – 10 Tips to Prevent Aggressive Behavior in Young Children
- American Academy of Pediatrics – The Power of Play
- Harvard Center on the Developing Child – Serve and Return
Podane źródła są w języku angielskim.
Znasz kogoś, komu to się przyda?
Prześlij innemu rodzicowi. Nawet odrobina wsparcia może wiele zmienić.

