Wróć do artykułów
ŻYCIE Z MAŁYMI DZIEĆMI

Jeszcze jeden uścisk przy drzwiach: jak ułatwić pożegnanie w żłobku lub przedszkolu

Dziecko kurczowo się trzyma, zegar nie zwalnia, a ty nie wiesz, czy zostać, czy wyjść. Krótkie, szczere pożegnanie mieści i łzy, i pewność powrotu.

4 min czytania

Wyobraź sobie wejście do żłobka lub przedszkola w zabiegany poranek. Dziecko jedną ręką obejmuje twoją nogę, a w drugiej trzyma mały plecak. Kurtka wisi na niewłaściwym haczyku; jedna rękawiczka nadal jest w twojej kieszeni. Wychowawczyni kuca obok. „Zaraz wyciągniemy ciastolinę”. Dziecko zaciska uścisk. „Ty zostań”. Klękasz. „Chcesz, żebym został. Idę do pracy i wrócę po podwieczorku”. Dajecie sobie umówione trzy buziaki i zaczynasz wstawać. „Jeszcze przytul”. Zegar w twojej głowie wylicza miejsca, w których już powinieneś być, a druga część ciebie zastanawia się, czy wyjście teraz nie jest zbyt gwałtowne i czy pozostanie nie utrudnia sprawy. Plecak obserwuje wszystko z podłogi i nie wnosi nic pomocnego.

Pożegnania bywają trudne, bo małe dziecko dopiero uczy się, że rozłąka jest przejściowa, a podczas twojej nieobecności pomoże mu inny zaufany dorosły. Trudność może wrócić przy zmęczeniu, chorobie, nowej sali lub zmianie w rodzinie. Same łzy nie oznaczają, że pożegnanie wyrządziło krzywdę. Artykuł opiera się na profesjonalnych zaleceniach dotyczących małych dzieci; źródła znajdziesz na końcu.

1. Powiedz, co się wydarzy — i kiedy wrócisz

Użyj kilku konkretnych słów: „Idę do pracy. Ana zostaje z tobą. Wrócę po podwieczorku”. „Później” może brzmieć jak wieczność; znajomy punkt dnia łatwiej sobie wyobrazić. Dotrzymaj zapowiedzi, kto i mniej więcej kiedy odbierze dziecko. Możesz nazwać uczucie, nie próbując go usuwać: „Chcesz, żebym został. Trudno się pożegnać”. Nie chodzi o to, by przed wyjściem uzyskać entuzjastyczną zgodę dziecka na plan.

2. Jeden mały rytuał i prawdziwe przekazanie opieki

Wybierzcie coś, co da się powtarzać: dwa buziaki i machanie przy oknie, krótki rym albo rodzinne zdjęcie w kieszeni plecaka. Powiedz wychowawczyni, kiedy jesteś gotowy wyjść, żeby mogła podejść i zaproponować kolejne zajęcie. „Przytulę cię, a potem Petra pomoże ci znaleźć czerwoną ciastolinę”. Jeśli placówka pozwala, dziecko może mieć przy sobie znajomy przedmiot dający pocieszenie.

Zawsze się pożegnaj. Wymknięcie się, gdy dziecko jest zajęte, może oszczędzić jedną trudną minutę, ale dziecko i tak odkryje, że cię nie ma. Szczery rytuał porządkuje wydarzenia: żegnasz się, zostaje zaufany dorosły, a ty wracasz.

3. Kiedy wychodzisz, pozwól pożegnaniu się zakończyć

Gdy w korytarzu słyszysz płacz, chęć powrotu może być ogromna. Jeśli wychowawczyni cię nie prosi i nie ma zagrożenia, postaraj się nie zaczynać pożegnania od nowa. Ustalcie wcześniej, jak możesz sprawdzić sytuację — na przykład krótką wiadomością po piętnastu minutach. Dostaniesz informację, nie zamieniając drzwi w karuzelę.

Twoje uczucia też się liczą. Możesz czuć smutek, winę, pośpiech albo ulgę, czasem wszystko przed śniadaniem. Na zewnątrz weź jeden oddech i wróć do faktów: „Dziecko było smutne i zostało z zaufanym dorosłym”. Wystarczający spokój nie oznacza udawania, że nic nie czujesz. Jeśli rytuał nie działa, omówcie go później z wychowawcami, zamiast przebudowywać go, gdy dziecko nadal trzyma twój płaszcz.

4. Daj pomoc, której dziecko potrzebuje dzisiaj

Dwulatek może potrzebować bardzo krótkich zdań, tej samej osoby przyjmującej i znajomej zabawki. Pięciolatek może wybrać, czy machacie przy drzwiach, czy przy oknie, i ustalić, co pokaże ci przy odbiorze. To przykłady, nie testy wieku. Niektóre dzieci potrzebują stopniowego początku lub dodatkowych wizyt; inne wolą szybkie przekazanie.

Zapytaj, co dzieje się po twoim wyjściu, i opowiedz o zmianach w domu. Jeśli dziecko długo pozostaje bardzo roztrzęsione, trudność trwa tygodniami albo przeszkadza mu uczestniczyć w zajęciach, ułóżcie plan z placówką i poradźcie się specjalisty opiekującego się zdrowiem dziecka. Trudny poranek nie jest diagnozą, a jedno radosne wejście nie znaczy, że każde kolejne pożegnanie będzie łatwe.

Czułe pożegnanie może mieć koniec

Źródła, jeśli chcesz poczytać więcej

Artykuł powstał na podstawie tych badań i materiałów specjalistycznych.

  1. Making Baby Drop Off at Child Care Easier — American Academy of Pediatrics
  2. Separation Anxiety — ZERO TO THREE
  3. Separation anxiety — NHS
  4. Starting child care: separation anxiety and fear of strangers — Raising Children Network
  5. What to do when children are not settling in at child care — Raising Children Network

Podane źródła są w języku angielskim.

Znasz kogoś, komu to się przyda?

Prześlij innemu rodzicowi. Nawet odrobina wsparcia może wiele zmienić.

Wróć do artykułów Dobrze, że tu jesteś.