Wróć do artykułów
ŻYCIE Z MAŁYMI DZIEĆMI

Jedna ciężarówka, dwoje dzieci: jak pomóc im bawić się na zmianę

Oboje chcą tej samej zabawki. Jak chronić zabawę, pomagać w czekaniu i nie dopuścić, by drobny spór zmienił się w przeciąganie.

3 min czytania

Wyobraź sobie popołudnie, gdy kolega przychodzi się pobawić. Na dywanie leżą klocki, obok kosz zwierzątek i kilka zupełnie dobrych pojazdów. Oboje potrzebują żółtej ciężarówki. Natychmiast. Twoje dziecko ładowało na nią klocki; kolega chwyta kabinę. „Moje!” „Ja chcę!” Odstawiasz kubek i kucasz obok. Ciężarówka ma teraz dwóch kierowców i żaden nie zamierza rozmawiać o trasie.

„Trzeba się dzielić”, zaczynasz, po czym uświadamiasz sobie, że nikt nie wie, co dalej. Czy kierowca ma od razu oddać samochód? Jak długo drugi ma czekać? Klocki wysypują się, gdy rozważasz międzynarodowe przepisy drogowe. Delikatnie przerywasz szarpanie. „Nie pozwolę wam wyrywać jej sobie z rąk. Ty się nią bawisz. Ty też chcesz swoją kolej. Ustalmy, co zrobimy”. Przynajmniej na chwilę koła wracają na dywan.

Zabawa na zmianę wymaga czekania, radzenia sobie z rozczarowaniem i dostrzegania cudzych pragnień. Dzieci dopiero uczą się tych umiejętności. Artykuł opiera się na wskazówkach specjalistów; źródła znajdziesz na końcu.

1. Zatrzymaj wyrywanie i nazwij problem

Podejdź blisko i spokojnie powstrzymaj bicie lub ciągnięcie: „Nie pozwolę ci bić. Oboje chcecie ciężarówkę”. Pomóż dziecku, które już się bawiło, zachować swoją kolej; sięgnięcie po zabawkę nie musi oznaczać, że zmieni ona ręce. Jeśli ktoś się zranił, najpierw pomóż jemu. Gdy emocje są zbyt silne, zostań obok i pomóż dzieciom się uspokoić, zanim zaczniecie szukać rozwiązania.

2. Wyjaśnij, kiedy będzie następna kolej

„Teraz bawi się Sam. Potem ty”. Jeśli jest czas, pozwól dziecku skończyć mały fragment zabawy: „Zawieziesz te klocki do garażu. Potem kolej Alexa”. Ustalcie zakończenie, w którym rzeczywiście możesz pomóc. Minutnik bywa pomocny, gdy potrzeba krótkiego wspólnego limitu, ale wyjaśnij go wcześniej; niespodziewany alarm nie rozwiązuje każdego sporu. Szczególnie ukochane własne zabawki można schować przed wizytą, zostawiając te wybrane do wspólnej zabawy.

3. Pomóż także w czekaniu

Nie zostawiaj czekającego dziecka z samym słowem „później”. Usiądź obok: „Trudno jest czekać. Zbudujemy w tym czasie garaż?” Zaproponuj inne zajęcie, nie wymagając, żeby było równie ekscytujące jak ciężarówka. Gdy kolej się skończy, pomóż w przekazaniu zabawki. Zauważ czyn: „Teraz dałeś pobawić się Alexowi”. Później możecie ćwiczyć w prostej zabawie tam i z powrotem, na przykład tocząc do siebie piłkę. Jeśli musicie wyjść zanim dziecko doczeka się swojej kolejki, powiedz to: „Teraz musimy iść. Możemy zapytać ponownie innego dnia”. Obiecuj kolejną okazję tylko wtedy, gdy naprawdę możesz ją zorganizować.

Dwulatek i pięciolatek mogą potrzebować innej pomocy

Do dwulatka mów krótko i zostań blisko: „Teraz Sam. Potem ty”. Zabawa obok innego dziecka podobnymi zabawkami może być łatwiejsza niż wspólna gra. Pięciolatek być może pomoże wybrać zasadę: „Po jednej dostawie czy nastawiamy minutnik?” To punkty wyjścia, nie terminy związane z wiekiem. Znać zasadę i poradzić sobie z rozczarowaniem to dwa różne zadania, zwłaszcza przy zmęczeniu.

Sprawiedliwa kolej potrzebuje trochę pomocy dorosłego

Źródła, jeśli chcesz poczytać więcej

Artykuł powstał na podstawie tych badań i materiałów specjalistycznych.

  1. Helping Young Children With Sharing — ZERO TO THREE
  2. Teaching children to share: an age-by-age guide — Raising Children Network
  3. Social Development in Preschoolers: Learning How to Share & Cooperate — American Academy of Pediatrics

Podane źródła są w języku angielskim.

Znasz kogoś, komu to się przyda?

Prześlij innemu rodzicowi. Nawet odrobina wsparcia może wiele zmienić.

Wróć do artykułów Dobrze, że tu jesteś.