Zatrzymaliśmy się przy kałuży. Co daje dzieciom chwila na dworze?
Masz w planie spacer po parku. Dla dziecka krzak, trzy liście i ptak mogą już być całą wyprawą.
Wyobraź sobie, że wreszcie docieracie do parku. Ławka jest tylko pięćdziesiąt metrów dalej, herbata w termosie wciąż ciepła, a pogoda idealna na szybki marsz. Dziecko robi pięć kroków i kuca.
„Ktoś tu mieszka”.
Wskazuje miejsce pod krzakiem. Widzisz dwa liście i chusteczkę. Dziecko widziało, jak zniknął tam ptak. Czekacie. Nic. Nagle porusza się gałąź, a dziecko odwraca się do ciebie z taką ostrożnością, jakby pod spodem spał smok. Termos może poczekać. Najwyraźniej dotarliście do celu bez zbliżania się do ławki.
Opowieść o parku też składa się z takich małych odkryć. Ptak, ryby w wodzie, szelest liści. Każda z tych chwil może podsunąć wam pomysł na wspólną zabawę na dworze. Źródła o ruchu i bezpiecznej zabawie na świeżym powietrzu są na końcu.
Spacer może mieć dziesięć metrów
Gdy dziecko zatrzyma się przy liściu, zatrzymaj się i ty. „Słyszysz, jak zachrzęścił? Spróbujemy z tamtym?” Daj chwilę na odpowiedź. Może wskazać gałąź albo przebiec przez liście. Z obu rzeczy da się zrobić zabawę. W drodze powrotnej sprawdźcie, które liście wciąż leżą na miejscu, a które porwał wiatr. Częste odwiedzanie tego samego miejsca ma zaletę. Dziecko wie, gdzie patrzeć, i może zauważyć, że ten sam liść zmienił kolor albo że kałuża zniknęła. Znajome miejsce może zachęcić do wyjścia nawet w zwykły dzień, kiedy nikomu nie chce się planować wycieczki.
Przegląd badań w placówkach opieki nad dziećmi wykazał, że zabawa na dworze stwarza okazję do ruchu, chociaż dzieci poruszały się intensywnie tylko przez część czasu spędzonego na zewnątrz. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca, by we wczesnym dzieciństwie rozkładać aktywność fizyczną na cały dzień. Bieganie, przejście po niskim krawężniku i przystanek pod krzakiem mogą się zmieścić w jednej wyprawie. Później możecie znów się poruszać, tańcząc w kuchni lub goniąc się po korytarzu.
Zobacz, czego chce spróbować na własną rękę
Dwulatek może wchodzić raz za razem do tej samej płytkiej kałuży. Starsze dziecko może ją obejść, by sprawdzić, z której strony bardziej chlapie. Daj mu przestrzeń na próby tam, gdzie dobrze widzisz podłoże i jest bezpiecznie. Na śliskim brzegu, przy ruchliwej drodze i w pobliżu otwartej wody zostań tuż obok. Wcześniej pokaż, dokąd można podejść. Jeśli dziecko woli zostać w jednym miejscu, możecie na zmianę mówić, co słyszycie. Da się to robić nawet z ławki.
Na placu zabaw wybierzcie urządzenia odpowiednie do wieku. Sprawdź stan sprzętu i podłoże pod nim, a potem obserwuj, jak dziecko sobie radzi. „Jestem tu, jeśli chcesz, żebym podał ci rękę” może wystarczyć przy wchodzeniu na niski, bezpieczny stopień. Przy stawie to ty wybierasz miejsce, z którego razem popatrzycie na ryby.
Krótkie wyjście też się liczy
Spróbujcie zatrzymać się na pięć minut po drodze do domu. Wybierzcie bezpieczne miejsce z dobrą widocznością, gdzie można się poruszać, albo wróćcie następnego dnia do tego samego drzewa. Co z niego spadło? Zwykły liść przy chodniku może podsunąć coś do zrobienia razem. Jeśli nie ma gdzie pobiegać, popatrz w stronę, którą wskazuje dziecko, i zobacz, co znalazło.
Jeśli deszcz lub zmęczenie skrócą spacer, wybierzcie ostatnią rzecz do obejrzenia i ruszajcie po suche skarpetki. Dziecko prawdopodobnie długo będzie pamiętało, która kałuża wygrała konkurs chlapania, nawet gdy dawno zapomni, ile trwało wyjście.
Co zabrać ze sobą
Źródła, jeśli chcesz poczytać więcej
Artykuł powstał na podstawie tych badań i materiałów specjalistycznych.
- WHO – Physical activity, sedentary behaviour and sleep for children under 5
- Truelove és munkatársai – Physical activity during outdoor play in childcare
- U.S. Consumer Product Safety Commission – Public Playground Safety Handbook
Podane źródła są w języku angielskim.
Znasz kogoś, komu to się przyda?
Prześlij innemu rodzicowi. Nawet odrobina wsparcia może wiele zmienić.

